و بـَـدبـَختے مـــا
از آنجــا شُــروع شــد کــه پنداشتیـــم
مُحــرم یــک دَهــه می آیــد و می رود.
مُحــرم از کِے هَســت شــد؟
آیـا تـا بـه حـــال از خودت پُرسیده اے؟
آرے
از آن زَمـــان کـه غَـدیــر نیســت شُـــد.
غَدیر را نیست کردند و ما نظاره کردیم.
وَقتے غدیـــر فرامـــوش شــد.
مُحــــرم بَــرپــــــا شــد.
محـــرم عــزاے نادیــده گرفتـن غدیـــر اسـت . .
نَبِّئْ عِبَادِی أَنِّی أَنَاالْغَفُــورُالرَّحِـــیمُ
و مـــن . .
هنــــوز و تا همیشــه به
بعضی ها حیف اند که تو این دنیا بمونن
حیف اند که گرد و غبار دنیا وجود آسمونی شونو فرا بگیره ….
بعضی ها انقدر که زلال اند به این دنیا
تعلق ندارن … اونها مثل چشمه اند …..
و خدا اونها رو می بره واسه خودش ….
و چقدر زیباست در آغوش خدا و محبوب
آرام گرفتن…. با ش ه ا د ت ……
اللهم ارزقنا ….
ر
ر